* Alles vervaagt.. *
* Alles vervaagt.. *
Uitdrukkingen vervagen
Lach word niet meer herinnerd
Vaak geprobeerd door te gaan
Maar altijd wel door iets of iemand verhinderd...
Lichamelijk straal ik pijn uit
Geestelijk ben ik dr niet meer bij
Je zie me vaak lachend,
Maar nooit ben ik echt blij..
Handen die straks niet meer aangeraakt kunnnen worden
Lach die straks niet meer vertoont kan worden
Lichaamelijk loop ik achter op mijn geest
Nu alleen nog maar het ergste gevreesd...
Reacties op dit gedicht
| ~Starlight~: | Zaterdag, november 27, 2004 14:58 |
| hey lievrd! thnx vrr je reaxies.. vet liev :)! en joyce heeft gelijk.. je hoeft t niet alleen te doen! mijn hand is altijd naar je uitgestrekt, m'n oor en mailbox staan altijd voor je open... hvj! knufkus |
|
| Joyce Rietveld: | Vrijdag, november 26, 2004 20:57 |
| Heel ontroerend geschreven een voor mij zo herkaanbaar. Nadine als je wilt praten kan je me altijd mailen. Want je bent niet alleen. En je hoeft niks alleen te doen. Ik weet dat je ooit weer kunt lachen ook al zie je dat niet. Liefs joyce | |
Over dit gedicht
| Auteur: Smoothly | 
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 26 november 2004 | ||
| Thema's: | ||