...Rust...
Ik ruim mijn leven op
trek de herinneringen
uit de kast om ze
soort bij soort
opgevouwen terug te leggen.
Mijn gevoelens op een hoop
midden in de kloppende kamer
er even naar kijkend
zet ik ze één voor één
op hun plekje terug.
Oude wonden haal ik open
om de vroege pijn te voelen
het geleefde lucht te geven
zacht weer dicht te stoppen.
In de straten van mijn leven
verzamel ik pijntjes in mijn armen
deponeer ze met een zucht
in de verlichtende prullenbak.
Met mijn vinger glijd ik bedachtzaam
langs ontmoetingen van de jaren
plaats ze met een vervlogen glimlach
in de juiste volgorde.
Zittend op mijn bed
Stapel ik de gedachten
geordend om me heen
om met een rustige geest
een lichte dag te betreden.
Reacties op dit gedicht
| waterval: | Maandag, juni 27, 2005 15:24 |
| bijzonder mooi gedicht....!!! liefs,... van waterval~~~ |
|
| Hans Winter: | Donderdag, december 09, 2004 23:36 |
| wat laat je gaan, wat trekt je aan, wat neem je mee, wie wil je tegen komen als het mag. hans |
|
| Escape: | Maandag, november 29, 2004 20:46 |
| mooi geschreven:) liefs Escape |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elizaenzo | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 29 november 2004 | ||
| Thema's: | ||