Zeegod bij Tahiti
De zeegod rust met zijn hoofd
op een vulkaan die borrelend
warm langs zijn oren bruist
de haren als zeewier omhoog
op een krioelend bed van leven
op tien kilometer diep
Zo groot is hij dat hij slechts
twee keren ademhaalt per vier
en twintig uur, een maal in
het wordt weer eb
nog eens uit
het wordt weer vloed
opnieuw vallend getij
Zo’n prachtig logisch systeem
waar iedere Tahitiaan in gelooft
als in sluiers om de maan
zolang er Tahitianen bestaan
op een vulkaan die borrelend
warm langs zijn oren bruist
de haren als zeewier omhoog
op een krioelend bed van leven
op tien kilometer diep
Zo groot is hij dat hij slechts
twee keren ademhaalt per vier
en twintig uur, een maal in
het wordt weer eb
nog eens uit
het wordt weer vloed
opnieuw vallend getij
Zo’n prachtig logisch systeem
waar iedere Tahitiaan in gelooft
als in sluiers om de maan
zolang er Tahitianen bestaan
Reacties op dit gedicht
| Stanislaus Jaworski: | Woensdag, april 01, 2026 12:21 |
| POSEIDON EXPLAINED The sea god rusts with his head on a raging volcano warmly rustles along his ears the hare rises like a seaweed on a brittle bed of life about ten kilometers deep He is so great that he breathes only twice every four and twenty hours, once in it becomes ebb again out once more it becomes flood again falling tide follows Such a beautiful logical system that every Tahitian believes in like veils around the moon as long as there are Tahitians |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Stanislaus Jaworski | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 06 december 2004 | ||
| Thema's: | ||