Duizend bommen en granaten
Duizend bommen en granaten
waar is de whiskyfles
zo net stond hij nog op tafel
nu is hij weg
De dienstmeid heeft hem
toch niet tot haar genomen
verliefd keek ze er wel naar
drank liet haar lachen als een blij kind
Avonden duren lang
in het kasteel dat weent van eenzaamheid
op landgoed die voetstappen
van mensen droeg
Zie ik haar verschijnen
Bianca Castrofia
de wervelwind
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Woensdag, december 15, 2004 08:49 |
| deed me denken aan 'Kuifje' (de titel en de drank - sorry). Zo beeldend verwoord dat ik de kapitein al zag vloekend rondstruimen :=). Liefs / sunset PS: 'k Zal zeker geen mystiek moment gehad hebben ;=) |
|
| Raira: | Woensdag, december 15, 2004 01:06 |
| mooi Wijnand ik zie het spoken .... ik ga zo wel slapen hoop dat het hier rustig blijft lifs raira |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 15 december 2004 | ||
| Thema's: | ||