IK SPROEI REGEN
Ik sproei regen.
Ik sproei regen,
lach tegen wolken,
houd blauw in mijn hand
om de lucht te ontvolken.
Stook houten vuren
gemaakt door de zon,
om liefde te warmen,
dat leven begon.
Ik woeker, verslind,
groei bomen tot bos.
Licht drijft in regen,
breekt uit, is verlost.
Ik jat van mezelf
het komende uur.
Gebruik nu mijn adem
voordat lucht brandt als vuur.
wil melker
10/07/2001
Reacties op dit gedicht
| pramodah: | Dinsdag, juli 10, 2001 20:53 |
| de meeting heeft je blijkbaar goed gedaan wil, of is het omdat ik dit een week heb moeten missen dat ik het zo mooi vind............... | |
| sundance: | Dinsdag, juli 10, 2001 10:39 |
| regenboog verlangend.. groetjes, :)sun |
|
| Huting: | Dinsdag, juli 10, 2001 07:24 |
| Das weer een hele mooie Wil.. groetjes, Doortje |
|
| ilona krijgsman: | Dinsdag, juli 10, 2001 06:37 |
| prachtig Wil....mooi verwoord, met hier en daar een witte regel....liefs Ilona | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 10 juli 2001 | ||
| Thema's: | ||