afscheid
Toen je bent heengegaan,
besefte ik,
in koude omhuld,
dat ik stierf.
Stukje per stukje
nam je me met je mee.
Nam me in je armen,
en ik koesterde je aanwezigheid.
Ik kan niet langer zweven,
tussen realiteit en jou.
de traan,
die glinstert in je ogen,
zal me altijd bijblijven.
Neem me met je mee.
beetje bij beetje,
ontvoer je mijn ziel.
Tot,
het laatste zwafelstokje
opgebrand is.
En ik voor altijd,
in je armen rust.
besefte ik,
in koude omhuld,
dat ik stierf.
Stukje per stukje
nam je me met je mee.
Nam me in je armen,
en ik koesterde je aanwezigheid.
Ik kan niet langer zweven,
tussen realiteit en jou.
de traan,
die glinstert in je ogen,
zal me altijd bijblijven.
Neem me met je mee.
beetje bij beetje,
ontvoer je mijn ziel.
Tot,
het laatste zwafelstokje
opgebrand is.
En ik voor altijd,
in je armen rust.
Reacties op dit gedicht
| rondfladderend elfje: | Zondag, januari 09, 2005 19:27 |
| Heel erg mooi gedicht .. Wel een beetje eng, want zo besef je maar hoe naar de dood is.. Heel goed geschreven! x |
|
| *~ Just Me~*: | Woensdag, december 29, 2004 21:14 |
| heykes mooi gedicht, tis dus blijkbaar nie zo goe afgelopen ... srr | |
| Fossi: | Dinsdag, december 28, 2004 21:21 |
| hey zinke, mooi :)Maar euh waar blijft die engels hier??Oja wel blijven zweven :p. veel liefs Sylvie | |
Over dit gedicht
| Auteur: *pain* | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 28 december 2004 | ||
| Thema's: | ||