jou stille verdriet
jou stille verdriet
verdriet in je hart
een lach op je gelaat
stilte van verdriet
geen traan die jou verliet
een deel van je leven
alles hebben ze genomen
praten kan je niet
jou stille verdriet
niemand kan het je terug geven
alles is weg
niets is meer van jezelf
alleen jou stille verdriet
zonder dat iemand dat ziet
verdriet is wat je voelt
de handen zwerven op je huid
steeds weer keer op keer
jou stille verdriet
zijn adem in jou gezicht
laten je beven in gedachten
je nachten zijn kort
en alle mannen lijken een
zwijgend zwelg je in jou stille verdriet
pijn en verdriet
soms even vergeten
maar jou stille verdriet
blijft heel je leven
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Donderdag, december 30, 2004 08:54 |
| Gewoon onbegrijpelijk. En ondanks je herinnerende pijn, zo droevig-mooi verwoord. Liefs (en mijn warme genegenheid) / sunset |
|
| Rien de Heer: | Donderdag, december 30, 2004 08:35 |
| Om stil van te worden. Groetjes, Rien. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: dreamy | 
|
|
| Gecontroleerd door: -Suus- | ||
| Gepubliceerd op: 30 december 2004 | ||
| Thema's: | ||