Een traan
Een traan ontsnapt uit haar oog
Als uit een diepte omhooggeklommen
Laat hij zich langs een wimper
Omlaag glijden
Tot aan het puntje
Aarzelend blijft hij liggen
Één ogenblik, da angst
Zacht komt hij neer
Op het donsig kussentje van je wang
Strelend voel je het over je huid glijden
Als een riviertje
Blijven glinsterende diamanten achter
Het kuiltje van je mondhoek houdt hem gevangen
Je proeft het zout, de wind
Blaast over de traan, maakt hem koud
Dan als uit een droom ontwaakt
Glijdt hij verder over je kin
Daar blijft hij liggen, droogt op
Snel veeg je het weg
De reden van je verdriet
Ben je al vergeten
Als uit een diepte omhooggeklommen
Laat hij zich langs een wimper
Omlaag glijden
Tot aan het puntje
Aarzelend blijft hij liggen
Één ogenblik, da angst
Zacht komt hij neer
Op het donsig kussentje van je wang
Strelend voel je het over je huid glijden
Als een riviertje
Blijven glinsterende diamanten achter
Het kuiltje van je mondhoek houdt hem gevangen
Je proeft het zout, de wind
Blaast over de traan, maakt hem koud
Dan als uit een droom ontwaakt
Glijdt hij verder over je kin
Daar blijft hij liggen, droogt op
Snel veeg je het weg
De reden van je verdriet
Ben je al vergeten
Reacties op dit gedicht
| Trilala: | Vrijdag, december 31, 2004 13:41 |
| heel mooi geschreven weet het ook vaak niet meer waarom ik ween, gewoon het gevoel dat ik wenen moet.. Hopelijk krijgt de traan een andere betekenis in het nieuwe jaar wordt het een traan van geluk Kusjes Sara |
|
Over dit gedicht
| Auteur: kaat | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 31 december 2004 | ||
| Thema's: | ||