Dit heb ik gemaakt vanwege mijn verslaving aan lijm en het krassen en prikken in mijn armen (ik weet nii hoe ik het kan stoppen)


Ik moet stoppen,
Stoppen,
Maar ik kan het niet,
ik kan het niet...

Hoe moet ik verder?!
Hoe moet ik leven?!
kan er iemand
mij een redder geven?!?!

Mijn hart zegt: STOP!
Mijn hersenen zeggen: Ga door! Ga door!
Want anders,
sta je er straks toch helemaal alleen voor!!!

Ik wil stoppen,
met dit,
met het leven,
Ik wil stoppen,
al is het maar voor even...


Nachten lang huilen,
Bang zijn voor de kuilen,
Waar ik steeds in val,
en dat
bezorgd in mijn hoofd een grote knal.

Mezelf pijn doen,
blijkt steeds meer te helpen;
Het is de enigste manier,
dat mijn verdriet doet stelpen...

Maar later, heb ik spijt.
Ikzelf ben dan degene, die met mij gedachten
rondsmijd.
Dan word ik boos,
boos op mezelf.
Omdat ik dit alles niet meer kan stoppen.

Soms,
dan word ik zo boos,
dat ik het bijna weer zou doen.

Net,
zoals nu......