Liefde

Schatje…het doet me zoon pijn als jij het steeds vraagt…de bekende vraag…die altijd blijft terug komen…
ik maak me egte gevoelens niet kenbaar aan je…
bang dat het me nog meer pijn zou doen…
dus bescherm ik ons….en vertel ik dat ik weet hoe het tussen ons zit…maar diep in me hart…
zullen gevoelens nog altijd blijven…maar dat komt ook…omdat jij degene was…die mij echte liefde…en vriendschap…en respect…en eerlijkheid liet zien…
geen een jongen kon van mij houden…zoals jij van mij hield…geen een jongen had zoveel respect voor me dan jij…
jij was mijn alles…mijn maatje…mijn vriend…en nu…
nu alles kapot is…en alles voor bij is…mis ik je in de eenzame lange uren…
ik mis je goeie gesprekken…je lieve lach…w
etend dat iemand altijd voor me klaar zal staan…ik mis je…diep in me hart mis ik je zo…maar herinneringen heb ik wegverdrongen…
gevoelens heb ik weggestopt…
k vergat je in me hoofd…maar in me hart leef je stilletjes nog altijd voort