Breeklicht
Het licht valt door de ramen
en breekt mijn porseleinen nacht.
Te laat om hem te lijmen,
te laat voor je tedere lach.
Weggezeild met de rijzende zon,
verdwenen met het licht
zie ik je lach nooit meer terug,
eens de nacht is gezwicht.
De avond viel in duisternis,
ik met jou in bed.
Maar de tijd gaat altijd verder,
terwijl hij de liefde belet.
De duisternis leidde me in je armen
over een paadje dat het lot tart.
Maar het licht viel door de ramen
en brak mijn porseleinen hart.
Reacties op dit gedicht
| Sh@r0n: | Dinsdag, november 15, 2005 21:40 |
| :O GE-WEL-DIG!!!! totaal sprakeloos.... meisje jij bent mijn voorbeeld zo wil ik ook kunnen dichten!!!! :P ciaao xxxxxxxx |
|
| mienke: | Woensdag, januari 05, 2005 18:19 |
| fantastisch! | |
| Semara : | Woensdag, januari 05, 2005 16:01 |
| echt schitterend mooi (klinkt slijmeriger dan ik bedoel) ghegheghe maar echt heeeeeeeeeeeeeeeeeel mooi....... knuffies semara |
|
| Fri..: | Woensdag, januari 05, 2005 15:28 |
| prachtig Liefs, Frida |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Tetraëder | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 05 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||