Eindeloze eenzaamheid
Eindeloze eenzaamheid
De puberteit, het moment om de liefde te ontdekken,
om het andere geslacht aan te trekken.
Op dat gebied ben ik een ramp,
en zien de jongens mij niet als een vamp.
Al zeventien jaren onbekend op liefdesgebied,
wederzijdse gevoelens die ik nog niet ken of binnenliet.
Jongens zien me als hun kameraad,
iemand die altijd voor een praatje klaarstaat.
Expert raadgeefster als het gaat over relaties,
zonder zelf te hebben gezeten in zo’n liefdessituatie.
Ik vraag me af wat er mis met me is,
en geraak stilletjes aan dieper en dieper in de duisternis.
Elke dag meer en meer hunkeren naar 2 armen om me heen,
zonder een blok te zijn aan iemand zijn been…
De eenzaamheid lijkt wel eindeloos,
en stilletjes aan word ik alsmaar meer en meer hopeloos…
7 januari 2005 22:21:49
Reacties op dit gedicht
| sergev2005: | Vrijdag, januari 07, 2005 23:50 |
| Het is het zout van je tranen Die het geluk zal kruiden Van je aanstaande liefde. Kijk naar het geboomte, Kijk naar de straten, Als het voor jou: niet dor hout is Of koel beton, Meer eerder takken die je omhelzen en een weg die je de hemel wijst Zal je merken dat de ogen van een jongen zich zullen weerspiegelen in de jouwe Tot een eindeloos wederkerend perspectief. Veel liefs, Serge. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: *tientjeuh | 
|
|
| Gecontroleerd door: -Suus- | ||
| Gepubliceerd op: 07 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||