Ik wist het
Ik wist het,
Dat je zou komen vroeg of laat,
Op jou kan ik rekenen iedere keer weer,
Haal jij me naar beneden.
Zogezegd af bij nul,
kan ik weer opnieuw beginnen,
Opbouwen,
De druk achter mijn ogen ik kan het niet meer aan,
iets wat trouwer is als jij dat zal niet bestaan,
waar ik ook heen ga wat ik ook doe,
Jij bent er,
terwijl ik er niet om vraag,
Heel onbemerkt ben je in mijn leven geslopen jij oppermacht,
en ik raak je nooit meer kwijt,
je hoeft mij niet trouw te blijven ik heb er niet om gevraagd,
Je wil winnen,maar ik ook dus laten we beginnen onze strijd,
om het bestaan ik kom er elke keer weer uit,
weer neem ik de wedstrijd aan dat is een deel van mijn bestaan,
Jij haalt mijn pijn naar boven zo zal het blijven gaan,
Ik kan je niet meer horen niet meer voelen,
En toch ben jij een deel van mijn bestaan,
Het eeuwigdurende gevecht,
Ach misschien ga je toch nog weg?
Ans Pieper-Buijs
Reacties op dit gedicht
| Ans34127: | Dinsdag, januari 18, 2005 09:38 |
| Ja lieverd maar het doet verdomd pijn, ik zal nog meer insturen, weet jij eigenlijk waar ik mijn eigen gedichten vind zoek me rot, Liefs Ans |
|
| Ans34127: | Maandag, januari 17, 2005 19:55 |
| ja Niet te winnen maar nooit opgeven he! Liefs Ans |
|
| ddeerrff: | Maandag, januari 17, 2005 19:05 |
| oh, wat herken ik dit...Het gevecht waarvan je weet dat je het nooit definitief kunt winnen. Erg mooi neergezet! dank je wel. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Ans34127 | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 17 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||