Dit heb ik gemaakt voor een persoon die me adviseerde om naar een dokter te gaan,, ik vraag me alleen af of het ooit wel zou helpen..

Ik ben er geweest,,
zoals je wou,,
Ik heb het gezegd
maar ik vraag me af
of er nog wel iemand is
die van me houd..

Ik heb besloten,,
dat ik al dat vertellen
nooit meer doe..
Wat was het raar; eng..Ik dacht echt:
Wat doe ik hier nog?!
Wat? wat? wat?!?!

Ja natuurlijk,,
heel simpel
ik leef nog
voor die mensen om me heen
die nog van me willen houden..

En,,
ik denk
ik weet het haast wel zeker
dat ik liever geen hulp meer wil en hoef
Helemaal geen hulp,,
Niks..
Je krijgt toch alleen maar gezeik en gedoe..

Wat zou het eigenlijk helpen???
Gaat men
je een 'antidepressiva-pilletje'voorschrijven?
Helpt dat nou?!
Zou dat nou echt helpen?!

Zoals het nu gaat,,
kan het echt niet verder..
En dat weet ik
Maar wie zegt er
dat er met die hulp
Alles voor altijd goed zal gaan?!

Ik zal altijd bang blijven,,
trek krijgen
en pogingen willen doen..
Maar zelfs
geen een pilletje
zou dat kunnen stoppen..

Misschien helpt praten
Maar om alles alweer uit te leggen..

Zal ik liever verdwijnen
mezelf versoppen,,
achter een grote stenen wand.

Iedereen zou dan kunnen zien
hoe goed
ik zal leven
in deze eigen
te gekke,, fantastische,, kloterige
stand...

_XxX_
Ayesta