2e kerstdag 2004
alles was rustig ... hier.
In azië daarentegen.
Zij waren het die de klap kregen.
duizenden mensen lagen aan het strand.
kinderen speelden in het zand.
tot op dat fatale moment.
ieders blik op die golf gewend.
een golf die zoveel slachtoffers zou maken.
een ramp die miljoenen mensen zou raken.

mensen sleurden kinderen mee.
weg van die golf, weg van die angstaanjagende zee.
mensen probeerden te vluchten, het had geen zin.
de golf was te snel en haalde ze in.
de mensen snapte niet wat er gebeurde,
ze keken machteloos toe, hoe die golf alles met zich mee sleurde.
een golf die zoveel slachtoffers zou maken.
een ramp die miljoenen mensen zou raken.

met zoveel mensen gaat het slecht,
jong en oud zijn alles kwijt waaraan ze waren gehecht.
kinderen zijn ouders verloren,
ouders zullen de laatste om-hulp-roepende kreten van hun kinderen altijd blijven horen.
langzaam kwam er hulp op gang
mensen zaten te wachten en waren doodsbang.
Bang voor al het verdriet en de pijn,
Bang voor wat er niet meer zou zijn.
een golf die zoveel slachtoffers zou maken.
een ramp die miljoenen mensen zou raken.

onbegrijpelijk, niet in woorden samen te vatten,
eigenlijk niet als buitenstaanders te bevatten
kerst zal voor hun nooit meer zijn zoals het is,
er zal altijd een gevoel blijven van gemis.