Lijn staat op breken
Leef op een lege maag
Loop ik Door school beetje traag
Krijg ik van hem nog een trap
Duurt niet lang tot ik uit mijn leven stap
Van stress begin ik te kotsen
Hopend dat mensen niet tegen me botsen
Mijn buik de krampen doen zo een pijn
Loop ik over een breekbare lijn
Het begon bij de put die ik niet had om weg te duwen
Mensen die me verafschuwen
Moe van al die klanken
En ik weet dat ik dat aan mezelf heb te danken
Loop ik Door school beetje traag
Krijg ik van hem nog een trap
Duurt niet lang tot ik uit mijn leven stap
Van stress begin ik te kotsen
Hopend dat mensen niet tegen me botsen
Mijn buik de krampen doen zo een pijn
Loop ik over een breekbare lijn
Het begon bij de put die ik niet had om weg te duwen
Mensen die me verafschuwen
Moe van al die klanken
En ik weet dat ik dat aan mezelf heb te danken
Reacties op dit gedicht
| Y/-\r/-\: | Zaterdag, maart 05, 2005 19:21 |
| ... ik ga zand voor je zoeken om in de put te gooien zodat jij eruit kan... Kusjes Yara |
|
Over dit gedicht
| Auteur: _dromer | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 23 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||