Dag lieve Dennis,

Lang ben ik niet meer bij jou geweest,
Ben ik bang, verdrietig of is het 't feit dat jij hier ligt waar ik voor vrees.

Ik ben bang dat ik moet huilen,
Dat ik niet langer mijn verdriet meer kan verschuilen.

Dag in dag uit een grote glimlach op mijn gezicht,
Maar onder die glimlach zit iets dat werkelijkheid is
Een meisje dat verdrietig is en die jou mist.

Ik ben nu hier en jij bent daar,
Het verhaal zit ook zo raar in elkaar.

Plotseling dood op een zaterdagmorgen,
Terwijl wij (de familie, vrienden) opstonden zonder zorgen.

Lag jij daar alleen en eenzaam aan de waterkant,
Niemand meer om je heen alleen nog wat gras, riet en zand.

3 jongens hebben jou aan je lot overgelaten,
Diegene die jou vond haalde hulp, maar helaas het mocht niet meer baten.

Het was al te laat je was al heengegaan,
Wij dachten "wie of wat heeft ons dit aangedaan"!

Niemand kan, wil of durft het ons te vertellen,
AUB doe het toch 't is een kwestie van een (anonieme) tip doorbellen.

Het is alweer bijna 5 jaar geleden,
Wij leven ondanks alles in het heden.

Zonder jou zal het toch moeten,
Zolang de waarheid niet boven water komt, kan er niemand voor boeten.

Oot komt die dag, dat is zeker,
Dan is er meer rust en voelen we ons iets beter.

De pijn en het verdriet zullen nooit helemaal weggaan,
Dat kan ook niet, want jij blijft altijd voortbestaan!!!!

Dennis ik mis je