Ongrijpbaar en vlug
Ongrijpbaar en vlug.
Eenzaam, in al deze drukte.
Gedachten ongrijpbaar en vlug.
Dat wat zij niet kunnen begrijpen,
komt steeds opnieuw naar mij terug.
Ik nam afscheid van mijn leven,
alle pijn en al het verdriet.
Wilde weg, kon niet meer strijden.
Maar toch, doodgaan lukte niet.
Tijd zou helen, vergeven, vergeten.
Een maan is geslonken en weer gegroeid.
Tijd heeft gelogen, er is niets geheeld.
Ik ben zonder te sterven dood gebloeid.
Vergeef mij voor het dragen van maskers.
Want gedachten ongrijpbaar en vlug,
kunnen jullie zeker niet zien nu…
Nog steeds komen zij naar mij terug.
Eenzaam, in al deze drukte.
Gedachten ongrijpbaar en vlug.
Dat wat zij niet kunnen begrijpen,
komt steeds opnieuw naar mij terug.
Ik nam afscheid van mijn leven,
alle pijn en al het verdriet.
Wilde weg, kon niet meer strijden.
Maar toch, doodgaan lukte niet.
Tijd zou helen, vergeven, vergeten.
Een maan is geslonken en weer gegroeid.
Tijd heeft gelogen, er is niets geheeld.
Ik ben zonder te sterven dood gebloeid.
Vergeef mij voor het dragen van maskers.
Want gedachten ongrijpbaar en vlug,
kunnen jullie zeker niet zien nu…
Nog steeds komen zij naar mij terug.
Reacties op dit gedicht
| Elizabethh: | Donderdag, februari 03, 2005 12:52 |
| sorry voor me speel fouten, heb veel te vlug getypt. xx |
|
| Elizabethh: | Donderdag, februari 03, 2005 12:51 |
| Wat een gedicht, ben er stil van, verdriet, zelfmoord en eenzaamheid, dat zijn allemaal dingen, waar men niets wil over weten en het liefst weten we niet eens wat dat zijn... Simpel, dat zijn gevoelens die naar boven komen en en weer gaan ze voor een tijdje weg of vergeten we ze, maar een ding weten we niet & dat is dat ze ons wel niet vergeten, maar stereker terug komen en aanvallen... Nou heb ik het zo uitgelegd ooit voor mezelf..en nu aan jou. En eh die masker, daar |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Findriël | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 29 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||