Sonnet - bloeiend op het grijs
De wanden schilderden vlekkeloos wit
Ze staken spookachtig af tegen de grond
Al waren het vloeren waarop je stond
De lege dingen – gedachten waar ik zit
Het raam decoreerde de blinde muur
In het hoekdeel stonden de boeken
Het eens gezellige ver te zoeken
De brandende lampen spoten vuur
Met blote voeten betrad ik het balkon
Zodat ik door de groene deur stapte
Op het zogenaamd verwarmde beton
In mijn veld de bloemen die me bonden
Aan het leven dat niet langer knapte
En me bloeiend op het grijs terugvonden
Reacties op dit gedicht
| Fri..: | Donderdag, februari 17, 2005 18:02 |
| Wauw, prachtig, ik ben en blijf je fan.. alleen waar zijn nieuwe werkjes? ik wil meer meer meer :D hihi vergeef me mijn blijheid Liefs, Frida |
|
| Alter_Ego: | Zondag, januari 30, 2005 19:48 |
| zo... knap staaltje hij loopt soms wat lastig leesbaar, maar erg mooi gedicht... hulde :) viva! AE |
|
| psych: | Zondag, januari 30, 2005 19:42 |
| mooi,,heel mooi,,,liefs,,,psych,,, | |
Over dit gedicht
| Auteur: Butterfly | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 30 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||