Ik lig nu op bed naar het plafon te kijken.
Zo rustig om me heen.
En zo warm en alleen.

Iedereen lig te slapen.
Ik ben nog niet moe.
Maar moet af en toe welleens gapen.

Ik ben aan het nadenken over me leven.
Over het verleden en de toekomst.
Maar natuurlijk ook over het heden.

Ik zie de toekomst somber in.
Alles is zo moeilijk.
En alles wat ik doe heeft geen zin.

Atlans zo voel ik dat.
Ik wou dat het anders kon.
Maar ik ben me gevoel een beetje zat.

Waarom kan me gevoel niet posetief zijn.
Ik denk altijd dat het waar is.
En dat vind ik niet echt fijn.

Ik moet gewoon het goede ervan maken.
Dan komt het hopelijk wel goed.
Maar dat is zo als ik het vermoed.

Ik laat vannaf nu alles op me af komen.
En ik laat het gaan zo als het gaat.
En ik hoop dat het slechte alles verlaat.