Inderdaad, het was mijn keus..

Maar denk je dat ik het wilde, denk je dat heus?

Ik kon niet anders, ben helemaal alleen..

heb helemaal niets, alleen liefde,

helaas is dat in deze wereld niet genoeg..

Waar was iedereen toen ik om hulp vroeg?

Mijn keus breekt mijn hart, het maakt me gek,

een beklemmend gevoel rond mijn nek..

En dan altijd die oordelen van een ander,

Je kan niet zomaar oordelen, je weet niet hoe het was..

op mijn ziel een diepe kras..

Voor altijd draag ik dit mee, denken jullie daar wel eens aan, nee!

Ik wilde dat ik terug kon in de tijd,

dan was ik niet mn kleintje kwijt..

Dit is voor de mensen die altijd gelijk een oordeel vellen, zonder te weten hoe de situatie nu werkelijk in ekaar zit, ze weten niet hoe het voelt als je een keuze moet maken waar je niet achter staat maar die je wel moet maken omdat je met je rug tegen de muur staat.. omdat je niet anders kan, het doet pijn om te horen wat de mensen te zeggen hebben, maar lang niet zo´n pijn die ik voor altijd voel in mijn hart..Ik zou willen dat mensen een wat langer nadenken voordat ze wat zeggen...