Wie had durven denken dat wij ooit nog een koppel zouden vormen. Ooit waren we "een koppel", veel te jong het kon niet blijven duren.We wouden beide nog profiteren van het leven. Zagen mekaar een jaar of 2 niet meer tot op die dag ik kom het café binnen waar ik zo vaak was en daar stond jij, mijn hart ging wild tekeer. Het was alsof ik meteen voelde dat er meer moest komen. We prate wat en wisselde onze nummers uit. Na weken smsen vertelde je me wat je voor me voelde, tranen stonden in mijn ogen ik was zo gelukkig. en dan 28 januari 2005 eindelijk afgesproken je pakte me vast en kuste me ik kon wel door mijn benen zakken ik voelde de vlinders in mijn buik. Dit moet gewoon blijven duren zal je nooit meer laten gaan. Nooit gedacht dat jij de ware voor mij kon zijn we kenden mekaar al zolang. Zie je graag!!!