al sinds enkele weken zit ik hier mijn hoofd over te breken
hoewel het al is gebleken dat gevoelens de kop op steken

het is niet aan mij, je zegt dat het helemaal ligt aan jou
maar je dacht toch niet echt dat het mij niet raken zou
we zitten vast met gevoelens over een verdraaide realiteit
terwijl een leven van gedachten jou ware leven leid
een realiteit die ik graag zou realiseren
en uit jouw gevoelens een keer iets leren

soms denk ik we staan een stap verder en het lijkt zo goed te gaan
maar dan blijkt dat we weer helemaal in het begin komen te staan

je breekt er je hoofd over dag in en dag uit
maar alleen met gevoelens maakt dat wat uit
we laten deze dag herhalen keer op keer
je ziet door het bos de bomen niet meer

daarom wil ik je vertellen waar ergens we staan
in het prille begin van een mogelijk mooi verhaal
ik vraag je heel vriendelijk, zet je gedachten van de baan
ga op je gevoel af, geschreven of verbaal,
ik garandeer je, je staat niet voor paal
maar nu lijkt alles gewoon zo kaal...

denk hier niet over na maar reageer met je hart
want dan en enkel dan komt er een einde aan deze smart.