plan-aid
zo lang daar verbleven
niet echt een normaal leven

voelde me er in het begin niet goed
ik had het niet meer; de moed

kon niemand echt vertrouwen
kon maar van 1 iemand houden

die persoon is er niet meer
dat doet echt heel veel zeer

steeds meer en meer voelde ik me er veilig en goed
had weer eventjes moed

plots begon ik te vertellen
aan mijn IB (individuele begeleidster) Ellen

wat ik zo al had doorstaan
en wat bepaalde mensen me hebben aangedaan

begon haar te vertrouwen,
't is raar maar waar

Toch ging ik nog dikwijls gaan lopen
haar job in plan aid was heel snel afgelopen

Pats was weer
Terug heel veel zeer

diegene die ik begon te vertrouwen was weg
echt wel dikke pech!!

Toch kon ik aan Pats vlug dingen kwijt
Ze zag direct hoe ik onder alles lijd

Was zo blij met haar als IB, niet te geloven
toch ging men kracht stilletjes uitdoven

De pijn,
kon mezelf niet zijn

wou niet meer leven
wou helemaal niets meer geven

Hop, naar pschychiater en therapeut, gesprekken hier, gesprekken daar
Het ging niet meer, pschychiatrie dan maar

wat voelde ik me daar zo alleen en achtergelaten
ik raapte de moed terug bijeen

wou daar niet zijn
ondanks al mijn pijn
wou alleen in plan-aid zijn
in die hele zware tijd

had zoveel vertrouwen in de mensen daar
maar toch lieten ze me er alleen voor staan!

Misschien begreep en begrijp ik het niet
maar ik had dat gevoel, en 't is hoe ik het zie

't is moeilijk mensen te vertrouwen, 't heeft een hele tijd geduurd
elke dag zitten wenen, 't vertrouwen was echt heel vlug verdwenen

nu niet meer daar
en weet je 't valt me echt zwaar!

Want ben hun eigenlijk ontzettend dankbaar
'k weet het 't klinkt raar

ergens zo kwaad
maar ergens toch echt dankbaar!!!

Hoe het nu met me gaat
dat is voor iedereen een grote vraag!!!