Liggend in bed,
ik blijf maar gapen.
Maar lig met ogen open,
want wil weer niet slapen.

Ik laat mijn ogen,
door de kamer gaan.
Ze schieten van muur naar muur,
en op het plafon blijven ze staan.

Dromenvangers met veren,
die vingen de enge dromen toch alleen?
Hier pakken ze de goede dromen,
en laten de nachtmerries er doorheen.

Er zijn sterren geplakt,
die licht horen te geven.
Ik tel de sterren,
en sluit mijn ogen even.

Mijn gedachten worden meegevoerd,
naar plaatsen waar ik niet hen wilde gaan
En de vraag in m'n hoofd blijft zich herhalen,
hoe lang kan ik dit leven nog aan?

Ik voel het verdriet mij overnemen,
en een steek diep van binnen van de pijn.
En ik hoor mezelf zeggen,
ik wil hier niet meer zijn....