Ik blijf je zien met ogen dichtgeknepen
Ik vloog op vleugels naar je toe
Een tafel gedekt met hemelse gesprekken
Maar het was alsof een schaduw er op scheen
Voor onze monden traliehekken
De sleutel van onze sloten was er iedereen
De omgeving die ons de dans niet gunde
Wij lagen geboeid te staren naar elkaar
En droogden elkaars tranen in onkunde
Onze lijven trokken voortdurend naar de bron
Die liefdesinspiratie voor mij mocht heten
Ze kunnen onze harten en ziel niet uitschakelen
Er is geen plaats. Bovendien kan ik niet vergeten
Harten in overgave. Liefde voelt zich vrij
Al bindt men monden toe
Er is geen kracht om te verbieden
Elkaar toebehoren raakt nooit moe
We zaten in een hemel, gevuld met praters,
Die de zin van verstaan niet begrepen
De tijd zal eeuwig door de ruimte gaan
Ik blijf je zien met ogen dichtgeknepen
willem
| Mamke: | Vrijdag, februari 18, 2005 19:22 |
| Echt PRACHTIG !!! Groetjes, Mamke |
|
| ***Zij***: | Vrijdag, februari 18, 2005 12:29 |
| Dacht al dichtgek? | |
| hiljaa: | Vrijdag, februari 18, 2005 10:54 |
| een gedicht om terug te lezen! knufliefs--hiljaa-- |
|
| ***Zij***: | Vrijdag, februari 18, 2005 09:00 |
| Zucht zucht zucht.... wil je voortaan niet meer zulke mooie gedichten schrijven Willem???? |
|
| sunset: | Vrijdag, februari 18, 2005 08:58 |
| Prachtig willem. Zo vol gevoel, passie voor het leven, liefde. Liefs / sunset |
|
| jackyXXX: | Vrijdag, februari 18, 2005 08:11 |
| Zuchtttt jacky |
|
| Lia : | Vrijdag, februari 18, 2005 07:57 |
| wat een bijzonder mooi gedicht....in 5 strofes... zo veel gezegd.. liefs, Lia |
|