De storm
Onze woorden vervagen
door het gebulder van de wind,
die langs ons voorbij raast
als een uitgelaten kind.
Dicht bij elkaar,
mijn hand in jouw hand,
trotseren we de storm
die zich laat gelden op het strand.
De golven breken krachtig
als ze neerslaan met geweld,
net zoals mijn hartslag
met elke minuut versneld.
Je kijkt me in de ogen
en in die blik voel ik me thuis,
je doet de rest vervagen
en wind wordt nu geruis...
We moeten niet veel zeggen,
het gevoel dat we ervaren,
zo'n krachtig sterk gevoel
dat we niet kunnen verklaren.
Elke storm troseren we
zonder angst of enig gevaar,
want in ons hart weten we;
wij horen bij elkaar...
door het gebulder van de wind,
die langs ons voorbij raast
als een uitgelaten kind.
Dicht bij elkaar,
mijn hand in jouw hand,
trotseren we de storm
die zich laat gelden op het strand.
De golven breken krachtig
als ze neerslaan met geweld,
net zoals mijn hartslag
met elke minuut versneld.
Je kijkt me in de ogen
en in die blik voel ik me thuis,
je doet de rest vervagen
en wind wordt nu geruis...
We moeten niet veel zeggen,
het gevoel dat we ervaren,
zo'n krachtig sterk gevoel
dat we niet kunnen verklaren.
Elke storm troseren we
zonder angst of enig gevaar,
want in ons hart weten we;
wij horen bij elkaar...
Reacties op dit gedicht
| F.H.P.: | Maandag, februari 21, 2005 22:33 |
| Prachtig schatje! Ik kan me je tafereel al helemaal voorstellen. Ik vind je gedicht heel mooi omdat je hem zowel letterlijk als figuurlijk kan lezen. Misschien was je gedicht al zelfs een beetje verspellend (profetisch) voor wat die zaterdag en komende dagen gebeuren zou. Jij dicht echt prachtig, blijf dat zeker altijd verder doen! Een dikke zoen! Je Frank |
|
