ik zie schaduwen in de nacht
al even donker als mij hart
dat naar mijn mes smacht

ze staan aan de overkant van mijn
tranen en bloed dat ik al aan hen
vergoten had ...

alweer hetzelfde
mag ik je haten?
mag ik je snijden?
mag ik je doden?
Nee, stop nu eens,
dat kan ik allemaal zelf wel!

moeten we dan zwijgen?
nee, ik wil de enige die tegen me praat
niet kwijtgeraken

ik steek over, maar voor ik er geraak
staan ze roerloos te kijken
naar hoe ik verdrink

en ze deden vervolgens niets,
nu dat is mijn versie van een vriend

je zal uit de gedachten en herrineringen vervagen
hoor ik iemand zeggen,
net zoals het met ons gebeurd is

ik kijk op en zie waar ik ben
ik sta aan de overkant
en kijk neer op mezelf,
die nu op de bodem van alle tranen ligt

en eindelijk ben ik waar ik wil zijn,
ben ik bij mijn ware vrienden
dank je mijn mes, je hebt me steeds de weg gewezen
ook nu weer heb je het goed gedaan...