In gedachten ga ik de berg op
Noem me iemand die standvastig is,
Niet valt en altijd klimt
Altijd groeit, nooit ‘krimpt ‘
Ik ga hem of haar omhelzen
Bij in de leer, mijn zaakjes laten
Daar het zeker weten vergaren
Mijn mond anders leren praten
Noem me iemand met wijsheid
Die me naar hoogten brengt
Waar de waarheid voor handen ligt
En de vrede naar mij wenkt
Geef me iemand om aan te raken
Een iemand van vlees en bloed
O, ik zal het zwijgend in me op nemen
Als die liefde in mij bloedt
Ik voel en weet een diep geloof
Mijn ziel, waar moet dit heen
Ik kniel voor de mooie mens
Als ik nu maar eens in mezelf verscheen
Ik weet, en voel aan mijn ziel
Aan mijn hele wezen, mijn hele zijn
Ik zie de top, maar val geregeld
Als roepende in de woestijn
willem
| sunset: | Dinsdag, februari 22, 2005 11:58 |
| Prachtig deze willem. Tonend en spiegelend. Naar anderen en naar jezelf. Liefs / sunset |
|
| Will Hanssen: | Dinsdag, februari 22, 2005 11:45 |
| Prachtig Willem! Jij woordkunstenaar!! heel mooi geschreven.. Liefs, Will |
|
| ***Zij***: | Dinsdag, februari 22, 2005 09:43 |
| Zucht... Heb echt enorme waardering voor je.... Fijne zonnige dag! |
|
| Lia : | Dinsdag, februari 22, 2005 07:37 |
| herkenbaar.........en in de woestijn is een oase... een paradijsje.. dus zo erg is het ook weer niet.. knuffies, Lia |
|
| Auteur: lommert | ||
| Gecontroleerd door: 260580 | ||
| Gepubliceerd op: 22 februari 2005 | ||
| Thema's: | ||