ik wil niet meer bestaan
toe, laat me maar gaan
het is zo koud en kil
druk, warrig en tegelijk zo stil
alleen maar angst, leegte, schaamte en verdriet
zoveel tranen dat het giet
kapot, vermoord, aan het einde van mijn kracht
het is te zwaar, die enorme vracht
waarom heb je me dit aangedaan
please vertel me...
wat heb ik toch zo verschrikkelijk verkeerd gedaan?
het spijt me zo