In de woestijn van verdriet
Zoenen zandkorreltjes zachtjes
Mijn droge huid waarin tranen
Zich hun weg banen
De zon zindert zachtjes op mijn krullenbol
En verbrand mijn gedachten
Alles wordt zwart in mijn hoofd
Eclipsen van gevoelens
De wereld wilt weer verder
Maar ik blijf achter…
… alleen in de woestijn van verdriet
Zo alleen dat niemand er mijn tranen ziet
Innerlijk schreeuw ik maar niemand
Hoort mij tieren
Alleen… in een grote ruimte
Woorden willen gehoord worden maar gaan verloren
Tussen de ontelbare zandkorrels
Die mijn natte wangen zoenen
De Oase van geluk is zo veraf
Kan er nooit meer geraken
Alvorens te verdrinken in mijn eigen tranenmeer