altijd eenzaam
teleurstelling kleurt mijn realiteit
wanneer ik je weer niet zie
vooral als blijkt dat ik eigenlijk
toch nergens bij hoor, maar alleen sta
altijd ben ik eenzaam, altijd aan de kant
soms hoop ik dat ik tussen mensen
durf te staan, werkelijk ben
en geaccepteerd word, maar het gaat niet
want hoe kan ik nu verwachten
ergens bij te kunnen komen terwijl ik
mijzelf niet ben en wil zijn?
maar waar ik wanhopig mijn armen uitstrek
worden ze niet gezien, want waarom
zouden anderen wel moeten wat ik nog niet kan
Reacties op dit gedicht
| Fri..: | Zondag, maart 06, 2005 13:14 |
| Jij bent een prachtige persoonlijkheid, herkenbaar, maar toch ga ik iets chliché's zeggen : je bent niet alleen Liefs, Frida |
|
| Inside: | Zondag, maart 06, 2005 09:16 |
| Hey je staat er niet alleen voor! Ook als je anders blijkt te zijn zoals je nu bent blijven je echte vrienden om je geven! Ik kan niet zonder je!!! 'Knuffelt' | |
| hiljaa: | Zondag, maart 06, 2005 08:12 |
| je moet geloven in jezelf dan pas kan je laten zien wie je bent!en zullen andere je aanvaarden! knufliefs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ike | 
|
|
| Gecontroleerd door: jo | ||
| Gepubliceerd op: 06 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||