Tot nooit
De nacht is voorby
Myn wekker gaat af
Ik word wakker
Ik voel me angstig, laf
Laf, ik kon het weer niet
Ik kon ze niet verjagen
Ik liet hen hun gang gaan
Het zou hen behagen
Vastgeklemt tegen de grond
Een traan by elke stoot
Er was niets of niemand
Die een uitweg bood
Myn gedachten helder
Dit doet my teveel zeer
Ik neem een besluit
Ik wil dit niet meer
Myn ogen nog half dicht
Myn ziel nu ontkooid
Tot morgen, fluistert hy
Nee, zeg ik, tot nooit
Reacties op dit gedicht
| -Just Mii-: | Zondag, maart 06, 2005 20:25 |
| Wauw,, Heb er geen woorden voor.. sterkte. liefs just mii |
|
| ILse Bruintjes: | Zondag, maart 06, 2005 19:24 |
| mooi geschreven Liefs mij |
|
| [La Dreamer]: | Zondag, maart 06, 2005 19:04 |
| 0oh erg mooi! kop op he! xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Wendy | 
|
|
| Gecontroleerd door: fox_bert | ||
| Gepubliceerd op: 06 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||