Het is zomer, toch is het winter in mij.
Kille windvlagen vliegen mijn hart voorbij.
Tranen bevriezen zodra ik ze laat gaan.
Mijn rozentuintje zie ik langzaam vergaan.
Ik bevind me op gladijs, ik kom er niet meer vanaf.
Mijn ijzers zijn bot en glijd maar verder de ijsberg af.
Langzaam bevriest mijn hart tot een ijsbal, ik geef nog 1 stoot.
Mijn benen willen niet meer, ze zijn volgepompt met lood.
Ik verkramp en zie dat de winter van me wint.
Ik merk dat de laatste ademhaling plaatsvindt.
Liggend op mijn eigen sneeuw geef ik me over.
Hopend op een laatste zonnestraal, een zonnestraal van de zomer.

Roger ik mis je