Geknutseld in elkaar
Als ik ’s ochtends, je voel zo
dicht naast mij, denk ik jouw
moederschoot tot een eiland
alleen voor mij, waar mijn ochtend-
tranen jouw zand’rige korrels
zijn en je lichte kussen zeezoete
golven spelen, waar wij samen
dan op deinen, geknutseld
in elkaar, met mijn handen
als jouw zeilen, en je borstkas
als mijn mast, terwijl we langzaam
toch verdrinken, maar dan
verdrinken, in elkaar en ik de sterren
in jouw ogen, keer op keer
weer tel, jou tot in de ochtend
stil bestaar. En als jij dan
je slapende ogen, opent en je
lichaam naar me keert,
versmelten we weer samen,
in ons zwoele zomerland,
waar wij dromen voor elkaar.
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Zaterdag, maart 12, 2005 12:27 |
| Dit is eerder proza, want als gedicht leest het 'gekunsteld'. Wel heel moooi. Liefs / sunset |
|
| Tracey van Eijk: | Zaterdag, maart 12, 2005 09:59 |
| Laat het dromen eeuwig duren... Heel beeldend gedicht. Heerlijk! Liefs, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Elientjen | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 12 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||