ONTVOUWDEN ZIJ GEHEIMEN
Ontvouwden zij geheimen.
Je handen leken heel nerveus.
Ze waren snel.
Speelden hun spel,
en met intiem gebaar
ontvouwden zij geheimen.
Je ogen hielden mij
gespannen op mijn plaats.
Ze daagden uit, verlokten mij
mezelf te vergeten. Haar spel,
ik had het kunnen weten.
Ik was gevangen in haar blik.
Met passievol gezicht
joeg zij mij heen en weer,
kwam keer op keer
en kreunde mij de beste.
Met laatste adem
vroeg zij mij,
wanneer kom jij?
Het wordt al laat,
ga het nou niet verpesten.
Toen was ik uitgepraat.
wil melker
05/08/2001
Reacties op dit gedicht
| dotje: | Zondag, augustus 05, 2001 14:00 |
| prachtig gedicht wil heel veel liefs dotje |
|
| Sheena: | Zondag, augustus 05, 2001 13:36 |
| Waarom zou je ook praten, er zijn dingen die je alleen maar kan voelen ! take care, Sheena |
|
| elly: | Zondag, augustus 05, 2001 10:07 |
| Het spel der liefde behoefd geen handleiding het overkomt je en neemt je mee...met een afloop die niet te voorspellen is...spannend :-) Liefs Elly xxx |
|
| ilona krijgsman: | Zondag, augustus 05, 2001 09:30 |
| heel erg mooi verwoord Wil......tja het heeft wat...en wat hebben wij....een heerlijk leven toch? liefs ilona | |
| sundance: | Zondag, augustus 05, 2001 09:05 |
| ge wel dig wil :) een liefdevol gedicht, & ze kunnen inderdaad soms jezelf doen vergeten mooi, wil :)sun |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 05 augustus 2001 | ||
| Thema's: | ||