je bleef maar kijken
Zomaar opeens stond je voor me
Ik weet niet waarom je voor me stond
Maar je stond er wel
En me mond was helemaal verstomd
Je keek me aan
Je bleef maar kijken
En ik kon je blik niet ontwijken
En toch bleef je kijken
Waarom kwam je voor me staan
Waarom kon ik die blik niet aan
Je hebt iets
Maar wat weet ik niet
Je begon te praten
En daardoor kon ik je ook niet haten
je had iets in je stem
wat ik niet ken
ik hoopte dat je snel weer weg ging
maar je bleef
en je bleef maar kijken
nog steeds kon ik je niet ontwijken
je bleef in me gedachten
doordat ene gesprek
en ik vond het ontzettend gek
maar toch kon ik niet wachten tot ik je weer zag
Ik weet niet waarom je voor me stond
Maar je stond er wel
En me mond was helemaal verstomd
Je keek me aan
Je bleef maar kijken
En ik kon je blik niet ontwijken
En toch bleef je kijken
Waarom kwam je voor me staan
Waarom kon ik die blik niet aan
Je hebt iets
Maar wat weet ik niet
Je begon te praten
En daardoor kon ik je ook niet haten
je had iets in je stem
wat ik niet ken
ik hoopte dat je snel weer weg ging
maar je bleef
en je bleef maar kijken
nog steeds kon ik je niet ontwijken
je bleef in me gedachten
doordat ene gesprek
en ik vond het ontzettend gek
maar toch kon ik niet wachten tot ik je weer zag
Reacties op dit gedicht
| *Emms*: | Maandag, april 18, 2005 12:50 |
| mooi.. ik herken(de) het | |
| Dirk Hermans: | Zondag, maart 20, 2005 18:39 |
| zeer knap neergezet liefs Dirk |
|
