Radeloos, hopeloos, hulpeloos
Radeloos, hopeloos, hulpeloos
Ren wat heen en weer,
weet niet wat ik moet.
Begin weer te huilen,
de zoveelste tranenvloed.
Niemand kan me helpen,
alleen Vader Tijd.
Zet die klote klok weer terug,
dan ben ik haar niet kwijt.
De gekste gedachtes,
razen door mijn kop.
Misschien is het wel zo,
en verdien ik de strop.
Wat moet ik nu nog,
ben gebroken en leeg.
Dit is het ergste,
het is de doodstraf die ik kreeg.
1 ding houdt me op de been,
dat ik niet helemaal ben verlept.
Dat is de wetenschap,
dat jij van mij gehouden hebt.
Reacties op dit gedicht
| Kelly Louise: | Vrijdag, augustus 11, 2006 18:34 |
| Intens geschreven, inderdaad. Heel mooi tot woorden gebracht. | |
| priseschijn: | Donderdag, november 10, 2005 17:36 |
| ik vind dit echt prachtig uit de grond van mijn hard even stil hou je goed liefs prises |
|
| Will Hanssen: | Zondag, maart 20, 2005 21:32 |
| Wat een hartverscheurend gedicht intens droevig.. je hebt het erg mooi verwoord, ik zou graag willen dat ik wat voor je doen kon....een dikke knuffel, ik hoop dat het een beetje helpt. Sterkte en heel veel liefs, Will |
|
| illusions*: | Zondag, maart 20, 2005 18:24 |
| Prachtig! =| Ben d'r echt stil van! ..heel veel sterkte, hoop dat je er weer snel bovenop komt! xxx, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Boeffie | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 20 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||