WEL OVERSPEL, NIET SPELEN
Wel overspel, niet spelen.
Je hand is warm
na haar kou.
Je ogen helder.
In je lach weerklinkt
de hoge zomer.
Ik ruik je haar,
de watervallen bruin.
Het stugge blond,
die harde mond
is weer van jou
Zij spreekt
zonder gevoel.
We praten wel,
maar zonder doel.
Het doet gevoelloos pijn.
Ik ben geringd,
mijn handen vastgepind
met kinderen en trouw.
Ik steel de stukjes tijd,
momenten voor ons samen.
Ik droom je dan mijn vrouw,
en geef je troetelnamen.
wil melker
11/08/2001
Reacties op dit gedicht
| Albrecht Paul Sanders: | Woensdag, oktober 03, 2001 11:35 |
| Dit is een warm en kwetsbaar gedicht. Het geeft die tweeheid zo goed weer, waar je de kleine momenten van anders-zijn aan je lippen drukt. Elementen als pind/kind, steel/stukjes en dan weer eindrijm doen het geheel zingen. Ik vind jou echt heel goed, Wil! |
|
| catharina: | Zaterdag, augustus 11, 2001 17:34 |
| mooi in tegenstrijdigheid... het verlangen en de werkelijkheid, het ijs dat de hitte koelt... moeilijk soms maar toch ook weer fijn...dromen dikke knuff cathje |
|
| Sheena: | Zaterdag, augustus 11, 2001 14:11 |
| Het gras is altijd groener, de hand altijd warmer, de keus altijd onmogelijk, leven immer oneerlijk, dwars gedicht vol herkenning. Koud thuisfront vult je aderen en er zijn teveel ketens, te weinig tijd. Sterkte en wijsheid, wens ik je toe... take care, Sheena |
|
| Zeeroosje: | Zaterdag, augustus 11, 2001 09:33 |
| Dromen Wil!!! De troetelnamen zou ze wel graag horen, misschien dat je ze luidt uitspreekt! Wie weet praat je in je slaap! (grapje) een gedicht vol verlangens, misschien nog aan het dagdromen. Liefs Roosje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 11 augustus 2001 | ||
| Thema's: | ||