Zondagmorgen
Zondagmorgen draai ik me om,
het bed naast me is leeg.
Ik miste ook vannacht weer
dat ik een antwoord kreeg.
Een woord, een kus, aai over mijn bol
een hoofd zacht op mijn borst
luisterend naar mijn kloppend hart,
de liefde nog lang niet verdorst.
Waar menig vrouw het af zal leggen
bij het krieken van de dag,
ben jij op je allermooist
met je zondagmorgen-glimlach.
Je bruine ogen kijken me dan aan,
ik verdrink er helemaal in.
Maar nu is je hoofdkussen leeg
en ben ik weer bij het begin......
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Zondag, april 03, 2005 20:24 |
| Heel mooi geschreven en graag gelezen Gr.m@rcel |
|
| nienk: | Zondag, april 03, 2005 12:51 |
| mooi verwoord liefs, |
|
| Will Hanssen: | Zondag, april 03, 2005 10:57 |
| Wel triest, maar heel erg mooi verlangend verwoord. Will |
|
| Dirk Hermans: | Zondag, april 03, 2005 02:08 |
| wat verdrietig mooi verwoordt groetjes Dirk |
|
| Niniki: | Zondag, april 03, 2005 01:39 |
| Ja André, triest. De eenzaamheid is voelbaar. Je hebt het heel mooi beschreven. Niniki |
|
| Rien de Heer: | Zondag, april 03, 2005 00:42 |
| Triest maar wel heel knap geschreven. Groetjes, Rien. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: André van Dijk | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 03 april 2005 | ||
| Thema's: | ||