verloren hoop
Eindeloze vlakten, zo zielloos
De stilte doet pijn aan mijn oren
Ook al schreeuw ik om hulp
Niemand lijkt mij te horen
Ik voel me eenzaam
Verdronken in de kou
Als een vreemdeling zonder naam
bitter en grauw
Gedachten vreten aan mij
Ze zijn de leugen van een waarheid
Weinig hoop
Want ik ben alles al kwijt
Iedereen is hetzelfde
Groot denkend, maar toch klein
We voelen ons god
Maar dat is slechts bittere schijn
Als je niemand meer hebt
En er valt weinig te geven
Zullen we ons vroeg of laat
Datgene realiseren
Wat ons zo kwetsbaar maakt...
De stilte doet pijn aan mijn oren
Ook al schreeuw ik om hulp
Niemand lijkt mij te horen
Ik voel me eenzaam
Verdronken in de kou
Als een vreemdeling zonder naam
bitter en grauw
Gedachten vreten aan mij
Ze zijn de leugen van een waarheid
Weinig hoop
Want ik ben alles al kwijt
Iedereen is hetzelfde
Groot denkend, maar toch klein
We voelen ons god
Maar dat is slechts bittere schijn
Als je niemand meer hebt
En er valt weinig te geven
Zullen we ons vroeg of laat
Datgene realiseren
Wat ons zo kwetsbaar maakt...
Reacties op dit gedicht
| eternal sunshine: | Woensdag, april 06, 2005 19:41 |
| Prachtig! | |
| Tag: | Woensdag, april 06, 2005 15:51 |
| bedankt!! | |
| natje1711: | Woensdag, april 06, 2005 13:08 |
| heel mooi geschreven groetjes | |
| Vervelende meid: | Woensdag, april 06, 2005 12:15 |
| Schitterend | |
Over dit gedicht
| Auteur: Tag | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 06 april 2005 | ||
| Thema's: | ||