... Stilte ...
... Stilte ...
Oorverdovende stilte
Gonzend in mijn hoofd
Alleen het ritme van mijn hart
Dat als mokerslagen verdoofd
Als ik terugblik op wat was
Stemmen en woorden, en ik neig
Te schreeuwen om stilte,
Denk ik meestal: Zwijg mens, zwijg
Want als spreken slechts vullen is
Van de leegte in mijn oren
Verkies ik onverbiddelijk
Hetgeen u mij zeggen wil niet te horen
En luister ik naar de stilte
Ondanks de stemmen om me heen
En schep daarbij mijn, mijn wereld
De stilte is endogeen
...
Oorverdovende stilte
Gonzend in mijn hoofd
Alleen het ritme van mijn hart
Dat als mokerslagen verdoofd
Als ik terugblik op wat was
Stemmen en woorden, en ik neig
Te schreeuwen om stilte,
Denk ik meestal: Zwijg mens, zwijg
Want als spreken slechts vullen is
Van de leegte in mijn oren
Verkies ik onverbiddelijk
Hetgeen u mij zeggen wil niet te horen
En luister ik naar de stilte
Ondanks de stemmen om me heen
En schep daarbij mijn, mijn wereld
De stilte is endogeen
...
Reacties op dit gedicht
| freakangel: | Dinsdag, april 12, 2005 13:19 |
| Fantastisch gedicht!! liefs freakangel |
|
| sunset: | Dinsdag, april 12, 2005 13:14 |
| Een prachtgedicht waarin jij jouw 'voelen' neergezet hebt. Liefs / sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Artifex |  
|
|
| Gecontroleerd door: bieke | ||
| Gepubliceerd op: 12 april 2005 | ||
| Thema's: | ||