Toe geef me het koren buiten is het licht
allen gaan we op in de klank van de natuur
blues schreven we met gezangen
al was de stilte ook mooi

In gebed waren we verzonken
een gedicht mooier als bloemenpracht
een rij huizen waren we  langs de weg
stoer en statig 

Velen malen stonden mensen voor ons
om te kijken wie we waren het terrein voor ons lag kaal
onze vrienden waren verloren 
oude mannen en dames waar er te weinig van waren 

We genoten  van de  liefde en diegene die ons bewonderde
een gedeelte uit het dorp waren we
dat door een kunstenaar in doek was gevlecht 

Wat waren ze prachtig zij die ooit stonden op het kale terrein
de leegte werd vooreven gevuld 
toen jij kleine vogel
een worm haalde uit de grond