Winterveld
Het spreken is verboden
een stem dat stierf achter glas
velen dingen hebben we doorgenomen
zoals eerbied hebben voor elkaar
Niks veranderde de dingen
als een luipaard zocht je de prooi
op terreinen waar je niemand kenden
het onbekende een vriend van je wou zijn
We groeven in ons zelf
zagen wat we zagen met een lach
een wit uitgetekend veld achter het raam
dat door schildershanden was neergelegd
Ze maakte met haar stem velen octaven
een trap dat naar boven lijdt
de winter waar geluk strief in kaalte
ligt als wituitgetekend veld voor me
Reacties op dit gedicht
| druppeltje: | Zaterdag, april 23, 2005 09:16 |
| heel erg mooi gedichtje! liefs drup |
|
| hiljaa: | Vrijdag, april 22, 2005 21:43 |
| verboden dingen , groeven met octaven! prachtige verwoording! knufliefs--hiljaa-- |
|
| Rian: | Vrijdag, april 22, 2005 20:35 |
| een topper...... Liefs Rian |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 22 april 2005 | ||
| Thema's: | ||