Het doet pijn, onze herinneringen,
In mijn hoofd, mijn hart,
Mijn ziel, mijn alles.
Maar wat kan ik doen,
Zeggen of voelen.
Niets, echt niets,
Enkel leven, blijven ademen,
Volhouden, een lichtpuntje zoeken.
Want ik zie enkel duisternis,
In mijn ogen, mijn gedachten,
Mijn gevoelens, mijn dromen.
Het doet pijn, ons verleden,
Ons heden, onze toekomst.
Een naam kan ik niet geven,
Enkel blijven zoeken.
Het is een pijn die ik herken,
Eens gekomen, nooit weggegaan.
Iedereen vraagt maar,
Wat scheelt er toch met je.
Maar werkelijk maakt het hen,
Allemaal niets uit, wat er in je omgaat.
Ik kan er geen naam op plakken,
Enkel blijven vragen.
Mijn probleem, dat ben jij,
Jou naam, jou gegeven.
Was liefde maar naamloos…