En men zoekt maar vindt het niet
Hier zijn een aantal stenen
een zak cement en nog wat meer
een klein gedeelte kun je al wel metselen
van de muur waar we zo achter staan
Schuilen doen we er voor vreemden
rupsen zijn we op een blad
wachten op het moment
dat we uit onze huid kunnen kruipen
Men zag ons veranderen
van een baby tot volwassene
het zand dat eens geel lag aan onze voeten
kleurde rood bij het sterven van onze namen
Niks herinnerde nog aan de tijden
van beminnen en vertrouwen
de vrijheid die eens aan onze voeten heeft gelegen
is verdwenen bij het metselen van de muur
Reacties op dit gedicht
| freakangel: | Dinsdag, april 26, 2005 17:08 |
| Droevig mooi... liefs freakangel |
|
| Lia : | Dinsdag, april 26, 2005 06:22 |
| tijden veranderen.. herinneringen vervagen.. knuf, Lia |
|
| remie: | Dinsdag, april 26, 2005 06:21 |
| geen muurtje om je heen bouwen.....liefs Remie | |
| Orphan Angel: | Dinsdag, april 26, 2005 00:49 |
| Vaak de trieste waarheid... het afbreken van deze muren zou veel geluk terugbrengen in deze bakstenen wereld. | |
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 26 april 2005 | ||
| Thema's: | ||