Geblindeerde ramen
Sterf niet in mijn armen
hoor het fluisteren der westenwind
een boek zonder einde
dat verdwenen is uit het zicht
De echo riep van verre
klanken van zuiverheid en rein
huil niet nu tranen langzaam vloeien
in een gebed
Jij mijn mooie vlinder
met vleugels zacht en teer
beminnen zal ik je met liefde
ook nu de dood je gevangen heeft
In jouw zie ik weer mij eigen
zoals ik eens was
een kamer met ramen die geblindeerd werden
bij je sterven
Reacties op dit gedicht
| Vervelende meid: | Dinsdag, april 26, 2005 16:32 |
| ... wordt er stil van.. (JAHAA ikke!!!) |
|
| sunset: | Dinsdag, april 26, 2005 11:33 |
| Aaaaaaaaa ... teer, warm, mooi. Liefs / sunset |
|
| sergev2005: | Dinsdag, april 26, 2005 00:38 |
| Zeer intens mooi. Als je dan toch dacht aan publiceren: zet er deze dan maar zeker bij! Vooral ontroerend mooie beeldspraak. Groet, Serge |
|
| shelob: | Dinsdag, april 26, 2005 00:32 |
| Als de verzonken vlinder.... het fragiel gestorven door woorden gevangen, Jolanda | |
| Renate-td-: | Dinsdag, april 26, 2005 00:23 |
| geen woorden.. prachtig Liefs Renate |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 26 april 2005 | ||
| Thema's: | ||