Wiebelde koord
Ik zwerf rond in mijn dagen
veeg het stof van de jas
al wat schoon was is vuil geworden
zo ook de liefde die we eens hadden met elkaar
De stemmingen veranderde door en door
een lichtje dat aan en uit ging
evenwicht was er niet te vinden
het koord wiebelde al door en door
Het leven beschreven we vol twijfel
niks van wat waarde had stond er nog
zoals de kerk met haar toren
en een foto van ons beide
Mooi was ze het leven
dat als een brandende kaars voor ons stond
nimmer vergeet ik meer die avond
toen jou lichtje langzaam doofde in mij nabijheid
Reacties op dit gedicht
| Sunflower Ria: | Vrijdag, april 29, 2005 16:07 |
| in de diepste stilte gelezen liefs en knuffel SunflowerRia |
|
| hiljaa: | Vrijdag, april 29, 2005 10:53 |
| mooi verwoord!!!!!! knufliefs--hiljaa-- |
|
| MayadeBij: | Vrijdag, april 29, 2005 00:26 |
| ik denk dat ik nergens meer om geef (fuck alles en iedereen met hun gezapige gezeik ;) (zoiets) Hoor ik daar een zware beat of ligt het aan mij?? Ik ga ervoor. Zet alleen voor èchte shit mezelf opzij. | |
| psych: | Vrijdag, april 29, 2005 00:25 |
| mooi geschreven, gevoelt met pijn,,,liefs,,,elze,,, | |
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 29 april 2005 | ||
| Thema's: | ||