Geheugen van een zieke geest (5)
Al te vaak werd ik verraden
Door de luiheid van mijn leden
Dingen die’k mezelf beloofde
Maar dan naliet zonder reden
Veel te veel heb ik me laten
Gaan door driften van mijn vlees
Die me van zinnen beroofde
Tot de schaamte in me rees
Hoe vaak kende ik geen mate
Bij het nemen van het vocht
Dat de schuld in me verdoofde
Nimmer gaf het wat ik zocht
Dus wie wil die mag me haten
Voor de gebreken die ik toonde
Terwijl ik al te vaak geloofde
Dat in mij het goede woonde
Reacties op dit gedicht
| kimW: | Donderdag, mei 26, 2005 15:45 |
| ...het zelf al erkennen is al heel wat... er is nog steeds die hand die naar je reikt en de warme gloed die over je daalt... kimkus |
|
| 4fun: | Donderdag, mei 26, 2005 13:16 |
| Goed zeg! | |
| Oorlam: | Donderdag, mei 26, 2005 12:08 |
| ghehe de luiheid van mijn lid hmmz hehe | |
| neznaj: | Donderdag, mei 26, 2005 11:46 |
| Maar daarom ben je toch niet slecht? Mooi gedicht. Groetjes Han | |
| tears: | Donderdag, mei 26, 2005 10:02 |
| Blijf maar geloven dat het goede in je woont! Het is de waarheid!! Sterkte! |
|
| sunset: | Donderdag, mei 26, 2005 09:58 |
| Schitterend serie (Maar dat heb ik al gezegd dacht ik). Liefs / sunset |
|
| Mathilde: | Donderdag, mei 26, 2005 09:28 |
| ik vind jouw gedichten fantastisch! en wat de laatste strofe betreft: altijd blijven geloven in jezelf! als jij het niet doet, wie dan wel? liefs, mathilde |
|
Over dit gedicht
| Auteur: scientist | 
|
|
| Gecontroleerd door: bieke | ||
| Gepubliceerd op: 26 mei 2005 | ||
| Thema's: | ||