Geen zin meer om te leven
Geen zin meer om te geven
Geen zin meer in wat moet
Ik doe het toch nooit goed...
Ik hep veel geleden,
door alles uit het verleden
Weet niet meer hoe ik er mee om moet gaan,
weet niet meer hoe ik op mijn eigen benen moet staan
Het leven slaat me keer op keer onderuit,
gooit me tegen de muur als een rot stuk fruit...
Liefst zou ik nu mijn leven stoppen,
mn hart laten ophouden met kloppen
ik kan het leven gewoon niet meer aan,
wou dat ik stopte met bestaan...
Me niet meer zo hopeloos en alleen voelen,
Want met "leven" zullen ze dit wel niet bedoelen.
Elke dag kost het me energie om te willen leven
voor degene die zoveel om mij geven...
Niemand verdient het om iemand dierbaars te verliezen,
Maar als ik echt zelf mocht kiezen,
had ik het wel geweten
Dan had ik hier allang niet meer gezeten....
Waarom kap ik niet gewoon met dit leven?
Waarom zet ik steeds maar weer door?
Waarom blijf ik maar doordraaien in dat circeltje?
terwijl ik daar eigelijk geen zin meer in hep...
Iedere ochtend sta ik weer op,
maar iedere avond als ik ga slapen
hoop ik dat ik nooit meer wakker word...
Maar toch word ik s'ochtends weer wakker
en sta ik toch maar weer op..
Het kost me allemaal zoveel moeite
om de dagelijkse dingen maar telkens te doen..
Maar toch blijf ik ze doen
omdat ik in dat cirkeltje zit..
Soms wens ik dat ik dood was
Waarom ben ik toch te laf om zelfmoord te plegen?
Dit gevoel
doet zoveel zeer,
Dit gevoel wil ik niet meer!
maar het gevoel gaat
maar niet weg...
want elke dag word
ik ermee geconfrenteert,
met die pijn en verdriet...
ik kan het niet meer
dat vechten tegen dit gevoel!
het doet zoveel pijn,
alsmaar de grond worden ingetrapt..
Ik wil het niet meer!
Ik wil niet meer vechten!!
Ik wil het niet meer...
Ik hep deze nacht nagedacht,
nagedacht over mezelf en het leven...
Wat ik me afvraag is: van waar haal ik al die kracht?
die kracht om nog niet op te geven?
Elke keer als ik over mn leven begin na te denken,
zie ik maar 1 uitweg, 1 doel...
slecht is hoe ik mij nu voel...
weet je wat pas pijn doet?
dat ik mensen kwets door er niet over te kunnen praten
ik bedoel het goed
maar ik kan het gewoon niet, jullie zouden mij het best gewoon laten..
je moet je tijd niet meer in mij steken,
ik ben het niet meer waard..
Je mag mij stilletjes gaan vergeten..
want afscheid hoort bij het leven en dat is waar het nu over gaat...
Ik ben leeg van binnen
De pijn wordt steeds groter
Verdoofd door eigen gedachten,
die je helpen om met je eigen leven te stoppen
Maar toch gaat het leven door,
maar de drang blijft er wel om te stoppen,
misschien wel voor altijd
Bijna niemand weet het, alleen diegene
die dierbaar voor me zijn
daarvoor doe ik het, het leven..
maar nu hep ik het gevoel dat ze me laten stikken
dat ze denken: ze redt het wel...
maar ik redt het zo niet!
de drang wordt steeds groter,
totdat...

..... Het stopt!!